Gönül dedikleri, eski bir ayna,
Her bakışta geçmişin yankısı.
Sildim sanırsın, ama buhar geri döner,
Çünkü hatıralar silinmez,
yalnızca şekil değiştirir.
Unutmak, zayıflık değil —
zamanın insanla yaptığı bir uzlaşma.
Ama ben, Gönül dostum, canım ,
unutmak istemedim hiçbir şeyi.
Çünkü acı da, sevda da,
beni ben yapan tohumlar.
Yâr derken sen bir insana eğildin,
ben evrene bakıyorum şimdi:
Aynı kader orada da sürüyor.
Yıldızlar da unutmaz,
sadece sönmüş ışıklarını saklar karanlıkta.
Unutamadım ben de —
unutmamayı seçtim.
Çünkü unutmak, hatırlamanın inkârıdır;
oysa hatırlamak, yeniden yaşamak.
Sen “yâr” diyorsun, ben “anlam” diyorum;
ama ikimiz de biliyoruz,
ikisi de aynı yoldan geçiyor:
Sevmeden insan olunmaz,
unutmadan bilinç kazanılmaz.