Ülkücü Hareketin Cihad-ı Ekberi: Nimetlerin ve İmkânların İmtihanı
Bazı mücadeleler vardır ki düşmanla cephede verilir. Bazı mücadeleler vardır ki zindanlarda, sürgünlerde, yokluklarda ve çilelerde yaşanır. Fakat tarih göstermiştir ki en zor mücadele; zaferden, makamdan, imkândan ve nimetten sonra verilen mücadeledir.
İslam düşüncesinde "Cihad-ı Ekber" olarak ifade edilen büyük mücadele, insanın kendi nefsiyle olan savaşını anlatır.
Kibirle, ihtirasla, makam tutkusu ile, dünya nimetlerinin cazibesiyle mücadele etmek; çoğu zaman dış düşmanlarla mücadele etmekten daha zordur.
Ülkücü Hareketin tarihi incelendiğinde de benzer bir gerçek karşımıza çıkar.
1960'lı ve 1970'li yılların yokluk dönemlerinde, ülkücüler bir ideal uğruna her türlü bedeli ödemeyi göze almışlardır. Üniversite kantinlerinde, sokaklarda, cezaevlerinde, mahkeme koridorlarında ve işkencehanelerde verilen mücadelelerin temelinde şahsi menfaat değil, bir dava şuuru vardı.
12 Eylül sonrasında yaşanan ağır baskılar, binlerce ülkücünün yıllarca süren mağduriyetleri ve çileleri, hareketin hafızasında derin izler bırakmıştır.
O yıllarda elde edilecek makamlar, paylaşılacak imkânlar veya ulaşılacak maddi kazançlar yoktu.
Vardıysa da yalnızca inanç, sadakat ve fedakârlık vardı.
Ancak tarihî tecrübeler göstermektedir ki ideolojik hareketler için asıl sınav, güçsüz oldukları dönemlerde değil; güç ve imkân sahibi oldukları dönemlerde başlamaktadır.
Siyaset bilimi literatüründe bu durum "iktidar paradoksu" olarak tanımlanır. Muhalefetteyken idealizm üzerinden şekillenen hareketler, zamanla kurumsallaştıkça ve güç kazandıkça farklı sınamalarla karşı karşıya kalırlar. Makam beklentileri, çevresel baskılar, grup çıkarları ve kişisel hesaplar; davanın önüne geçmeye başlayabilir.
Ülkücü Hareket de bu evrensel