Bütün acılarım birleşse,
Bir dağ olurdu üstlerinde çiçek açan,
Bütün yazgılarımın hüznü birleşse,
Barışı getiren çocuklar olurdu gülümseyerek,
Ben güldüm acılarıma,
Siz yok saydınız onları,
Ben umursamadım başta,
Acılarım yok diye düşündüm zavallıca,
Kendimi kandırdım yıllarca,
Ağlayarak baktım hergün tavana,
Bulut olup yağdı üstüme zifiri karanlıklarda,
Benim acılarımı görmediniz zamanında,
Şimdi saklı hepsi anılarımda,
Üzerini örttüm bir kumaşla,
Kefen dediniz onunda adına,
İçine girdim usulca,
Rahat yatamadım yatağımda,
Tahta vardı dört bir yanımda,
Adına mezar dediniz onunda,
O mavi göğü kapattınız toprakla,
Ben veda ettikten sonra bu diyara,
Ne acılar çekmişti dediniz zamanında.
*Bahar Koç