Sessizce kaybolduğum hayatlarda bir iz bırakamadığım için pişmanım. Dahil olamadığım o hikayeler yüzünden hayatım boyunca bir bağlılık hissetmedim, şimdi ise yıllarca aradığım bir his oldu aidiyet. Belki de bu yüzden kafamda dönüp duran sahnelerde hep kaçtığım insanları seçmeyi denedim.
Biraz yaşayacaktık biraz da gülecektik. Sonra ölüp gideceğiz zaten. Neden bu kadar ağır yaralar açıldı ki ruhumuzda? Neden bu kadar kırgınlık birikti kalbimizde? Anlamadım, anlayamadım…
