İz bırakan bir kitap
Yeraltından konuşan bu adam bana hiç yabancı gelmedi. Huysuzluğu, çelişkileri, kendine kızıp yine kendine dönmesi, bir şey yapmak isteyip yapamaması, her şeyi fazla düşünmesi tanıdık hissettirdi. Dostoyevski burada bir kahraman yaratmaya çalışmıyor, aksine kusurlu, dengesiz, bazen itici ama bir o kadar da gerçek bir insan bırakıyor karşımıza ve insan ister istemez “ben de bazen böyleyim” demekten kendini alamıyor. Kitap boyunca mantığın, aklın, faydanın her şeyi açıklayamayacağını, insanın bazen bilerek yanlış olanı seçebileceğini, hatta acıya bile tutunabildiğini hissediyorsun.
Okurken rahatsız oldum ama bu rahatsızlık kötü değildi, daha çok insanın kendini fark etmesi gibi bir şeydi. Bitirdiğimde bana bir şey öğrettiğini söyleyemem ama bazı şeyleri hatırlattı. Ne kadar çelişkili, ne kadar kararsız ve ne kadar kendimize karşı acımasız olabildiğimizi. Huzur vermiyor bu kitap ama iz bırakıyor, sessizce ve zorlamadan, o yüzden de uzun süre akıldan çıkmıyor.