eugénie
@lebiplemi
345 okur puanı
Nisan 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
1543 yılında Dünya'nın evrenin merkezi olmayıp yalnızca Güneş çevresinde dönen bir gezegen olduğunu gösteren Copernicus çok şeyi değiştirmekle birlikte, evrenin uzaysal olarak sınırlı, zamansal olarak ise sonsuz olduğu yolundaki Aristoteles inanışını değiştiremedi.
Reklam
Uzayın gitgide daha derinlerine baktığımızda, acaba uzayın sonuna ya da zamanın başlangıcına ulaşabilir miyiz? Evrenin bir başlangıcı varsa, acaba nasıldı? Sonu olacak mı?
Dünya'yı dev bir mengenede sıkıştırarak çapını dörtte birine indirdiğimizi düşünelim. Dünya'nın yüzeyi çekim merkezine daha yakın hale geldiğinden çekim kuvveti daha güçlenmiştir. Kurtulma hızı iki katına, saniyede 22 kilometreye yükselmiştir. Dünya'nın kütlesini aynı tutarak çapını gittikçe küçültmeyi sürdürelim. Çapı her dört kat küçülttüğümüzde kurtulma hızı iki kat artar. Sonuçta, Yerküremizin çapı yaklaşık bir buçuk santimetreye indiğinde kurtulma hızı da saniyede 300000 kilometreye, yani ışık hızına ulaşır. Bu durumda ışık bile Dünya'nın çekiminden kurtulamaz. Dünya, dışarıdan bakıldığında simsiyah görünür. Bir kara delik olmuştur. Bu hayali deneyi ilk kez gerçekleştiren Michell ve Laplace, Newton'un kütle çekim teorisinden ve ilk kez on yedinci yüzyılda ölçülmüş olan ışığın hızından haberdardılar.
Kuasarların yalnızca çok uzaklarda gözlenmesi önemli bir noktadır. Yakınlardaki kuasarların sayısı çok azdır. Astronomide uzaklık zaman demek olduğundan, kuasarların çoğunluğunun uzak bir geçmişte yaşayıp ölmüş olduklarını düşünebiliriz.
Sayfa 81 - Galaksilerin Yaşam Öyküleri; Kuasarlar, evrendeki en yüksek enerjili uzay cisimleri olup sahneye tümüyle sürpriz olarak çıktılar.·Kitabı okudu
(...) uzayın gittikçe daha derinlerine bakmak, zamanda da gittikçe daha eskiye bakmak demektir. Teleskoplar bu anlamda zaman makineleridirler.
Reklam