Umut bazen bir tünel gibidir. Tünelin sonu hiç uğranılmamış bir koy ise sonucu iyi ki dedirtir. Ama tünelin sonu bir çıkmaz ise umut neden var ki dedirtir. Yeri gelir beni mahvettin umut deriz yeri gelir iyi ki umudumu yitirmemiş deriz. Ben umudumu kaybetmemeyi tercih ediyorum. Çünkü ben o koyu görmek istiyorum.
Bunlar kadar kötü olan az şey var bu hayatta. Ama en çok yaşadığımız o iki şey de malesef ki bunlar oluyor. Kalabalıktaki yalnızlığı çok yaşadığımdan alışığım. Ama onca sesin içindeki o sessizlik var ya.. Öyle ki kalabalıkta yalnız olmayı buna tercih ederdim. Çünkü o an aslında iki duyguyu da bir arada yaşatıyor o sessizlik.
Belki de deniz bana küs,
Belki de kıyı beni hiç beklemedi.
Ama her defasında,
Kırılıp yeniden başlıyorum—
Çünkü dalgalar,
Kendi yıkıntılarında bile
Hâlâ deniz kokar…