leyla
@leilak
..tek başına iki kişi olmuş kendisiyle gölgesi...
Egemenlik altına alma-ve sahiplenme-tutumu çoğu kez çocuğa karşı duyulduğu sanılan "doğal" ilgi ya da koruyuculuk duygusu gibi bir eğitimle örtülür. Çocuk, altın bir kafese konmuştur, kafesi terk etmediği sürece istediği her şeye sahip olabilir. Bunun sonucu olarak, çoğu kez, çocuk büyüdüğünde, köklü bir sevme korkusu ile dolu olur, çünkü ona göre "sevgi" kendi özgürlük arayışında kıstırılmak ve engellenmek anlamına gelmektedir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Evrenin yanında çok küçük kaldığımızı biliyordum, bir hiç olduğumuzu biliyordum; ama böyle ölçüsüz derecede hiç olmamız, bir bakıma kişiyi hem eziyor hem de güven veriyor. İnsan düşüncesinin sınırları dışına taşan şekiller ve boyutlar, çok, ama çok güçlü. Tutunabileceğimiz herhangi bir şey yok mu bu evrende? İçine tepeleme daldırdığımız o yanılsamalar karmaşası içinde, bir hakikat heykeli olarak dikilmiş tek bir şey var, o da sevgi. Gerisi hiçlik, bomboş bir hiçlik. Kocaman, karanlık bir uçurumdan aşağı bakmaktayız.
dinsel öğretiler, orta sınıfın ortalama bireyinin hissettiklerini dile getirmekle kalmadı, bu tutumu ussallaştırıp bir dizgeye oturtarak söz konusu duygularını artırdı ve güçlendirdiler. Bundan daha fazlasını da yaptılar ve bireye kaygıyla başa çıkmanın bir yolunu da gösterdiler. Ona, kendi güçsüzlüğünü ve doğasının kötülüğünü kabul etmekle, bütün yaşamını, günahları karşılığında ödenecek bir bedel olarak görmekle, kendini en aşırı ölçüde aşağılamakla ve ayrıca, çabalarını artırmakla, kuşku ve kaygılarından kurtulacağını öğrettiler; Tanrı'ya tam anlamıyla boyun eğmekle, Tanrı tarafından sevilebileceğini ve hiç değilse Tanrı'nın kurtarmaya karar vermiş oldukları arasına katılmayı umabileceklerini öğrettiler.
İnsanoğlu, salt erdemli olmak uğruna erdem peşinde koşmamalıdır. Bu insanı bencillik ve kibirden başka hiçbir yere götürmez.
kapitalizm bireyi özgürleştirdi. İnsanı işbirlikçi dizgenin denetiminden, "tasnifinden" kurtardı; kendi ayakları üzerinde durmasına ve şansını denemesine izin verdi. İnsan kendi yazgısının efendisi haline geldi, risk de, kazanç da kendisinindi artık. Bireysel çaba onu başarıya ve ekonomik bağımsızlığa götürebilirdi. Para insanları eşitileştiren bir öğeydi şimdi ve doğuştan da kasttan da daha güçlü olduğunu göstermişti.