sen çocukkende kimseye sarılmazdın.kimse seni ağlarken görmesin diye karlı günlerde tek başına okula giderken kafanı önüne eğip ağlaya ağlaya giderdin. evde yediğin her lokma yemek için kendini mahcup hisseder o yemeği zar zor bitirirdin. kimseye yük olmamak için her zaman susardın,eve geldiğin gibi hemen ödevlerini yapar yapamadıkların için kimseden yardım istemezdin.arkadaşlarının ve kuzenlerinin aileleri ile yaşadığı anları hep uzaktan izler,kendini hep bir fazlalık olarak görürdün.