Buralarda yox idim. :')
Düzünü desəm, çox yorğun hiss edirəm.
Amma bir məqsədim var mənim. Özümə gəlmək.
Yaxşı, bəzən düşünürəm ki, pul, sevgi, ailə boş şeydir. Çünki nə qədər ağıllı olursan, ol, nə qədər varlı da olsan, kasıb da olsan, axmaq da olsan, əvvəl axır öləcəksən. Bu düşüncə ilə bir boşluğun içində idim. Özümlə bir müharibədə idim. Qalib olan isə... heç kəs. Çünki anlamağa başlayıram ki, ölümüm boşuna olmamalıdır. Bir məqsədim var. Amma bu çox şaxəli və böyük bir məqsəddir. Özümü çox şeydə sınamaq istədiyim, mənə maraqlı gələn hər şeyi yoxlamaq kimi nəzərdə tutduğum şeydir. Məsələn, gitara çalmaq, kiçik bir biznes açıb oranı işlətmək, origami - kağız qatlama sənəti ilə bağlı bir masterklass təşkil etmək, səsli kitab kanalı açmaq, yazıçı olmaq, saçımı istədiyim kimi kəsmək və sairə...və sairə...
Çox dəxlisiz gəldi bunlar, bilirəm. Gerçəkləşdirməsi isə çətindir, çünki əgər ailəmi bir dövlət kimi təsvir etsəydim, deyərdim ki, kommunism və diktatorluğun baş aldığı bir dövlətin vətəndaşıyam. Hər istədiyimi edə bilmədiyim üçün çox çətin və çox dolu bir istəkdir...
Amma anlayıram. Anlayıram ki, həyatın boyunca hər kəs sənin yanında olacaq deyə bir şey də yoxdur. Səni səndən başqa heç kəs anlamayacaq. Doğmaların belə.
Bu çox şaxəli məqsədimi gerçəkləşdirmədən... bu həyatdan getmək istəmirəm...
Həqiqi anlamda öz adımın mənası qədər parıldamaq istəyirəm...
Və... yaxşılığımı istəyən bir nəfərin də dediyi kimi... parıltım süni olmamalıdır.