“Ruhumuzda asla silinmeyecek, ölüme benzer bir yara izi açılmışsa işte o zaman zıtlıklar harekete geçer ve doğa seni dengelemek için güzellikleri farketmeni sağlar. Yarı acı yarı tatlı bir duygunun ortasında hayat anlam kazanmaya başlar. En büyük acılar sonrası, gördüğümüz şefkat karşısında boğazımız düğümlenir. Çünkü o güzellik mutluluğun ne denli zor ve istisnai bir şey olduğunu hatırlatır bize. Ve ancak acı ile tanışınca gözümüzde değer kazanır güzel şeyler.”