eda.
@lethedenickiler
öyle bir âşığım, öyle bir âşığım ki; ancak fuzûli şairin yüreği böyle aşkla çarpabilmiştir.
balkonun köşesine sinmiş, koyu bir rutubet kokusu. duvarlar olması gerekenden fazla mı büyük eflâ? neden tuğlaların altında kalacakmış gibi hissediyorum. bu masada kaç kişi oturmuş eflâ, ne bu dağınıklık. bir sürü fincan, hepsi yarım. parça pinçik kağıtlar. kalem kayıp. gün batacak mı, doğmuş muydu. balkona gün batsın diye mi çıkmıştık? baktığı yeri görmeyen gözler ve iki kaşın arasındaki ince çizgi, benliğimle uyuşmuyor sanki. ben sığamıyorum eflâ. sığamıyorum. balkonu geçtim, kendime dahi sığamıyorum. parmaklarımı kıracağım farkında değilim. göz altlarıma yapışan sızıyı söküp atamıyorum. uykuya teslim olamıyorum. susamıyorum. kafamın içinde, binlerce kişiyle, en çok da kendimle konuşmayı, kesemiyorum. ağzımı bıçak açmıyor ama kafam susmuyor. susmuyor eflâ.
çiçek bahçelerim vardı benim, içinde en güçlü rüzgâra dayanan çiçeklerim. bir an sonra boğazıma sardılar çiçeklerimi. beni kendi çiçeklerimle boğdular biliyor musun?
sen hiç ben olup seni sevmedin ki, bilmiyorsun benim dünyamda ki yerini. herkes silikken senin nasıl parladığını, ellerimin ellerini nasıl aradığını, seni gördüğümde kalbimin nasıl gülümsediğini, herkesten kaçarken ayaklarımın sana nasıl koştuğunu, herkese dönerken sırtımı, sana nasıl kollarımı açtığımı, sen hiç ben olup seni sevmedin ki, seni sevmenin bana tüm dertlerimi unutturduğu gerçeğiyle tanışmadın ki, sen hiç ben olup özlemedin ki kendini. gözlerin seni gördüğünde büyümedi ki hiç. seni daha çok tanımak, daha çok dinlemek, daha çok öpmek istemek nedir bilmiyorsun ki. sence birinin gözünde değerli olmadığını bilerek sevmek nedir? sen hiç benim kalbimden sevmedin ki kendini. keşke ben olsaydın ve seni sevseydin. o zaman seni sevmenin ne kadar zor, vazgeçmeninse tek çarem olduğunu anlardın.