Benim abim yazardı, çizerdi
Acıyla yaşar, korkusuz bakardı
İçi yıkıktı ama dik dururdu
Dostuna sırt dönmez
Her zaman yanında olurdu
Ama hep sırtından vurulan o olurdu
Elleriyle kalbime dokunur ısıtırdı
Korkmazdım , büyürdüm
Kaderin getirdiği en büyük şansımdı
Heba etmekten korkardım
O hep şefkatiyle bağırırdı
Onu dinler kalbimde taşırdım