Sînemi tezkiye eyledim hûn ile, sükût ile,
Kalbimin her atışında pinhân bir tuğyân var idi;
Kökünden izâle eyledim sabr-ı metânet ile.
Evvel dem bir nigâha abd, bir söze bî-çâre idim,
Boş arzular esâretimde hükümrân idi,
Rûhum mahkum iken fecr-i irfân ile âzâd oldum.
Sükût refîk-i vefâkârım, sabır tîğ-i berrâkım oldu,
İçimde yıkılan benlikten doğdu hakîkat-i dirlişim.