Ancak kesinlikle artık bana sürekli olarak acı verebilecekleri yeni hiçbir yol yok, bütün entrikalarına gülüyorum ve onlara rağmen kendimle eğleniyorum.
Yalnız kaldım ya da onların dediğine göre çekingen ve insanları sevmeyen biri oldum; çünkü en vahşi yalnızlık bile bana, ihanet ve nefretle beslenen kötülerin toplumundan daha tercih edilesi geliyor.
Özgürce hareket ettiğim sürece iyiyim ve iyilik dışında başka bir şey yapmam; ancak ne zaman ki ister insanlar ister gereklilikler yüzünden kendimi boyunduruk altında hissedeyim, isyankârlaşır ya da daha çok huzursuzlanırım, böylece bir hiç olurum.