unutmamak gerekir ki hatiralarimiz, duslerimiz ve hirslarimiz nesnelerin degil bizim icimizdedir. biz sahip oldugumuz sey degiliz, biz yaptigimiz seyiz, biz dusundugumuz seyiz ve sevdigimiz kisiyiz.
olum insani tamamlar. yasadigimiz surece, kimse tamamlanamaz. kuslar ve bocekler, yasadiklari muddetce mukemmeldirler fakat oldukleri an, yalnizca birer cesettirler. tamamlanma ya da tamamlanmama durumlari yoktur. yalnizca yok olurlar. insanlara kiyasla, tumuyle tam tersi bi durumdur. boyle bir paradoks var