Lucent

Gün yine solup gitmişti, yine bir başımaydım.
Sayfa 274·Kitabı okuyor
Reklam
Asla katılamadığım, hep elimden kaçan dünyadan mı, yoksa yaşamak zorunda kaldığım yapayalnız dünyadan mı daha çok nefret ettiğimi bilemiyorum.
Sayfa 273·Kitabı okuyor
Aslımız karanlıkta anlaşılıyor. [...] geceleri, dünya kepenkleri kapadığında ortaya çıkar gerçek benliğimiz.
Sayfa 249·Kitabı okuyor
Bazen her şeyi yanlış anlıyoruz. Tehlikelerle dolu gibi görünen yerler, mesela uçsuz bucaksız okyanus, aslında güvenli. Evimiz gibi bildik ve tanıdık bir yer ise, aslında, çok daha tehlikeli.
Sayfa 249·Kitabı okuyor
Kapıma kaç kilit, kaç sürgü takmış olursam olayım, en kötü korkularım yine de içeri girerdi.
Sayfa 231·Kitabı okuyor
Reklam