Bana şımarık bir çocuk gibi davrandığımı söyleyenlere umurumda olmadıklarını söylerim.Yoksuldum,bunun ne demek olduğunu biliyorum.Sonra zengin oldum,bunun da ne demek olduğunu biliyorum.İnanın ki azıcık bile beklentiniz,özlemleriniz,hatta diyelimki şiirsel bir idealiniz varsa,para yeterli olmayacaktır.Asıl mesele başka yerdedir.Tam olarak nerede? Bilmiyorum ama insan istemeye,aç kalmaya devam etmelidir.
Sahne komik olduğu kadar çok da düşündürücü.Pierre-Paul,köylülerine aşı olmayı yasaklayan Tolstoy'dan,kumarda karısının kürk mantosunu ortaya koyan Dostoyevski'den,Pol Pot'a övgüler düzen Sartre'dan,kendini boksör sanan Hemingway'den bahseder.Kısacası pek bilinmeyen bir olguyu ortaya koyar.Zekanın her zamanki aptallığı.En parlak beyinlerin bile nasıl aptallıklar ürettiğini dile getirir.