"İnsan gerçekliğinin özelliği hiçbir mazeretinin olmamasıdır” derken aynı zamanda her türlü yansızlıktaki kendini beğenmişliği gayrı meşrulaştırmaya çalışır. Söz konusu olan herhangi bir adaletsizliğe karşı mücadele etmemenin, herhangi hataya, günaha karşı savaşmamanın hiçbir mazeretinin olmayacağıdır. İlkesel olarak ve hareketsizliğim dolayısıyla tüm bunlardan sorumlu, bunların suç ortağıyımdır.
Reklam
Herkesin adaleti yeniden tesis etmek için gereken temizleme gücünü bir başkasına devretmeyi reddetmesi, bütün insanlığa hizmette kendi yeri doldurulamazlığını keşfetmesi, dünyayla ilgili endişesinde bir başkasını yetkilendirmesinin imkânsızlığını deneyimlemesi, işte devrimlerin özü budur.
Doğruyu yanlıştan ayırabilen insanlar "cinayet işlemeyi 'kimseyi öldürmeyeceksin' emrine uymak için değil, bir katille, yani kendileriyle yaşamayı istemedikleri için reddettiler."[...] İnsanı tutan kendiyle kurduğu bu ilişkidir. İnsan o uyumu bozamaz, kendine değil ama kendi için duyduğu bu güven duygusudur. Aynı zamanda kendine duyduğu saygı ve verdiği değerdir de.
İşin aslı, çıkarlarımızın ve şahsi zevklerimizin tehdit olduğu her an, eğer cezasız kalacağımızdan eminsek itaatsizlik çok kolay görünür. En azından inanılmaz ölçüde baştan çıkarıcıdır.
İtaat etmek aynı zamanda başkalarına "evet" derken kendi kendine durmadan "hayır demektir: Tartışmadan itaat ediyorum, çünkü hayır, canımın sıkılmasını istemiyorum, körü körüne itaat ediyorum, çünkü görmek, bilmek ve sorgulamak istemiyorum, çünkü keşfedeceklerimden çok fazla korkuyorum; inanılmaz derecede itaat ediyorum, çünkü çok zor ve çok karmaşık olan yalnızlığı istemiyorum; kendiliğimden, otomatik olarak itaat ediyorum, çünkü hayır, hayatımı, kariyerimi, alışkanlıklarımı yok edecek bir adım atmak istemiyorum. Itaat etmek başkasına evet diyerek kendine hayır demektir.
Reklam