Bu çocuğun burada oluşunu ve varlığının kalıcı olmasını, bizden sonraki inanılmaz sürekliliğini bildirişini hala kavrayamıyorum, onun babası oluşumu da.
sanki beni öteden beri tanırmış gibi bakıyordu, sanki çocukluğumuzu dolduran, ve sonradan bizi gerçekte dönüştüğümüz nefret edilesi yetişkinler olarak göremeyen, tersine, şükür ki belleğin çarpıttığı hareketsiz gözüyle bizi sürgit çocuk gibi gören şu vefalı, ikinci planda kalmış kişilerden biriymiş gibi bakıyordu.