Mehmet Pehlivan

İnsanlığın umudunu yine insanlar yok ediyor. Gözlerini kan bürümüş olan kimseler, umudun filizlenmesine bile tahammül edemiyor. 🇵🇸
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsanlığını yitirmiş bu dünyadan gidelim, Çocukların yaşamlarına son verilmeyen, merhametin yok olmadığı bir yerlere gidelim.🇵🇸
Toplum olarak stresle başa çıkma dersi almamız gerekiyor. Trafikte en ufak bir kusur da sopayı kapan araçtan inip karşıdakine saldırıyor. Tahammül seviyemiz gittikçe düşüyor.
Bir dakika duralım ve şöyle hayal edelim: her anıyı ilk saniyedeki gibi canlı hatırlıyorsunuz. Her acı, her hata, her pişmanlık zihnimizde kazınmış gibi duruyor. Peki bu nasıl bir hayat olurdu? Korkunç değil mi? Neyse ki, unutmak bize bahşedilen en büyük nimetlerden biri. Yazarın dediği gibi: "Çiçek solar, güneş batar, yağmur ıslatır, süt ekşir, insan unutur." Evet, unutmak insan olmanın bir gereği. Bizim oraların bir sözü vardır bu konuyla ilgili derler ki: "Çok da şey etme." Onun için bu sözü aklınızdan çıkarmayın.
İnsanlığın sabrı tükeniyor. Vicdanımız yüksek sesle haykırıyor yapılan zulme. Artık dayanamıyoruz, güzel günler görmeyi istiyoruz. Bu kadar zorluk neden geldi başımıza? İnsan neden sığamaz dünyaya da günahsız çocukların kanını döker, göz yaşını döker? Anlamakta zorlanıyoruz. Bu karmaşada yazarın "Yaprak dökmeyen ağaç baharı bilir mi?" cümlesi geliyor aklımıza. Acaba baharı görmeyi hak etmek için daha mı fazla zorluktan geçmemiz gerekiyor? Peki bu adil mi? #filistin