Güzeldir birlikte susmak,
Daha da güzeldir,birlikte gülmek,
Gökyüzünün ipek örtüsü altında
Yaslanarak yosuna ve kayına
Sevimli kahkahalar atarak dostlarla
Ve beyaz dişlerini göstermek.
Kimi insanlar kendileriyle baş başa olmaya o denli alışmışlardır ki, kendilerini başkalarıyla kıyaslamazlar bile; sakin, neşeli bir ruh hali içinde,kendi kendilerine güzel güzel sohbet ederek, hatta gülerek monolog yaşamlarını sürdürürler. Ama kendilerini başkalarıyla kıyaslamaları sağlandığında,kendilerini evhamla küçümsemeye eğilimlidirler:bu yüzden,kendileri hakkındaki iyi,güzel adil görüşü yine başkalarından yeniden öğrenmek zorunda kalırlar: bu öğrenilmiş görüşü de hep yeniden biraz aşağıya çekmek,pazarlıkla indirmek isteyeceklerdir.Demek ki bazı insanların yalnızlıkları bağışlamalı ve sık sık yapıldığı gibi,onlara bu yüzden üzülecek kadar aptal olunmamalıdır.