akhilleus düşüncelerimi biliyormuş gibi gülümsedi, yüzü güneşe benzedi.
ne kadar değiştiğimi sonunda fark ettim. yarıştığımızda kaybetmeyi, kayalıklara kadar yüzüğümüzde geride kalmayı, mızrak veya taş sektirmede yenilmeyi artık umursamıyordum. böyle bir güzellik karşısında mağlup olmaktan kim utanırdı ki? akhilleus'un kazanmasını seyretmek, kumları döven ayak tabanlarını veya tuzlu suda inip çıkan omuzlarını görmek yeterliydi. o kadarı yeterliydi.