Bir zamanlar bir adam vardı
Doğruluğun dostu bir adam
Bu doğruluk sevdası yüzünden
Kimse sevmezdi onu…
Korku ve öfkeyle
Söz ederlerdi adından
Başını sokacak yer
Bulamadı bu dünyada…
Yalnızdı, garibin tekiydi
Hapiste ölüverdi sessizce
Kimse bilmez nerde mezarı
O doğruluğu sevenin…
Kimse götürmedi mezara
Cenazesini adamın
Bu sırrı yalnız benim kalbim bilir
Ve susar…