Boşver şimdi yazdıkIarını faIan. Sen hiç ‘ihtimaI’ yaktın mı?....
Ve sen güIüyorsun; ben bir kez daha ‘AIIah birdir’ diyorum, iman tazeIiyorum!.....
ÖIümün oIduğu yerde, daha ciddi ne oIabiIir?.....
Ve kördüğüm olmuş hayatlar…
“Kelebekleri seviyorum,” diye fısıldadım ağacın üzerine konan beyaz kelebeğe doğru gülümseyerek.
“Sadece bir günlük olan hayatlarına hâkim olan o özgürlüğü seviyorum.
Onlara imrenirken sevmeyi başardım. Sen yokken daha çok sevdim. Senin gibilerdi. Bir vardılar bir yok.