Sebebini bilmediğimiz sıkıntılar kuşatmış etrafımızı, hiç geçmeyecek gibi anlamsız bir hüzün yerleşmiş yüzümüze. Bitmeyen dertler biriktiriyoruz. Zaman geçiyor ama geçmiyor gibi çünkü getirdikleri götürdükleriyle aynı ya da değişiyor ve biz bu değişimi farketmeyecek kadar çabuk ayak uyduruyoruz her şeye. Artık kendimizi salmışız. Hayalerimizi, umutlarımızı unutmuş gibiyiz. Bir beklenti yok olsa bile neyi beklediğimizi bilen yok...