vera. tekrar paylaştı.
hata yapmak fırsatını adem’e veren sendin. bilmedim onun talihinden ne kadar düştü bana. gençtim ben ve neden hata payı yok diyordum hayatımda. gergin bedenim toprağa binlerce fışkını saplar, haykırınca gökyüzüne çeviklik katardım. bir düşü, düşlere dalmaksızın kavrayarak; bulutu kapsayarak, içindekini açmadan tanımıştım. ademoğlu kimin nesiymiş, ter döküp soru sormak nereye sürüklermiş kişiyi.
vera. tekrar paylaştı.
herkes gibi yaşasaydım eğer, yaşamı onlar gibi görebilseydim çarşılar yeterdi avutmaya beni. bir gömlek, bir ayakkabı, bir elbise; bir televizyon, halı, masa ve daha nice eşya yeterdi yalnızlığı örtmeye, kendimi göstermeye, varolmaya, dar çevre yitiklerinde önem kazanmaya..
vera. tekrar paylaştı.
kalbinin üzerine dayadığı silahla intihar etmiş. odasının perdeleri sonuna dek açıkken. son gösterisini birilerine izletmek istedi belki, bilinmez. amacına ulaşmış. karşı evden genç bir adam görmüş ölümünü. tetiği çekmesiyle nasıl kırmızı bir mürekkep lekesine dönüştüğünü anlatmış çağırdığı polislere. evler birbirine o denli yakın. bir o kadar uzak. şeref bey'in intikamını yine şeref bey mi almış yani? günahkârlar da beyazlar giyinip gidiyormuş oraya. zalimle mazlumu ne ayırıyor o zaman ölümün karşısında?