Sormaya devam edelim: Günlerin akıp gittiği bu çağda, neyi biriktiriyoruz içimizde? Ya da her şeyin önceden belirlendiği bu düzende, ruhumuzun sesini duyabilir miyiz hâlâ? Otomatikleşmiş yaşamlarımızda, spontane bir nefes almaya cesaret edebilir miyiz?
Ya da bir olasılık asıl soruyu sormayı unuttuk diye oluyor bütün bunlar: Kim çeviriyor bu çarkı sahi?
"Benim hayatım kimsenin davranışlarının sonucu değildir. Yaşamımı bir başkasına cevap vermek için kullanamam. Bu düşüncenin doğru olmadığını biliyorum ve hepsini redderek kendi yoluma gidiyorum."