"Ölmüş çocuğumu taşırken İsrail askerleri tanktan dışarı çıkmış bana gülüyorlardı. Zimo meydanında atı ve arabası olan bir adam bize yardım etmeyi önerdi ama hem onu hem de atını vurdular."
Çocuklardan biri bize doğru koştu.
"Buuum!" diye bağırdı ve sonra gülmeye başladı.
"Merhaba" dedi Mads. "Ne oyunu oynuyorsunuz?"
Oğlan yaklaşık on yaşlarındaydı. Biraz İngilizce biliyordu.
"Üzerimde bombalar var." diye gülerek ve şevkle açıkladı. "Koşarak Şaron'a yaklaşıyorum. Buuum! Şaron cehenneme, ben cennete gidiyorum."
Sonra güldü.
İntihar bombacısını oynuyorlardı. Bir çocuğun intihar bombacısı oyunu oynamasına ne sebep olur? Kendilerini öldürmeyi hayal eden bu çocukların ne tür hayatları olur? Başka hayalleri ya da tutkuları olur mu?
1 Ocak 2009'da bir bombalı saldırı da öldürülen Hamas lideri Nizar Reyyan on beş yaşındaki oğlunu intihar bombacısı olması için teşvik etmişti. Oğlu 1 Ekim 2001'de bir İsrail kolonisine karşı gerçekleştirilen bir imtihan saldırısında öldü. Reyyan'a göre bu anlamlı bir eylemdi çünkü, "Filistin bizim evimizdir. O benim için çocuklarımdan daha azizdir."
Sofistike silahlarla vurulanlar genelde çocuklardı. Bacakları kopmuş çocuklar. Olup biteni anlamayan çocuklar. Daha önce hiç böyle bir şey tanık olmamıştım.