Yüz yıl oldu yüzünü görmeyeli,
belini sarmayalı,
gözünün içinde durmayalı,
aklının aydınlığına sorular sormayalı,
dokunmayalı sıcaklığına karnının.
Yüz yıldır bekliyor beni
bir şehirde bir kadın.
Aynı daldaydık, aynı daldaydık.
aynı daldan düşüp ayrıldık.
Beni anlaman zor biliyorum, ama Verusya, ömrümün dörtte
birinden fazlasını boş hapishane duvarları arasında geçirdim.
Tek süsleri kirleriydi. Kusura bakma ama, şimdi gözlerimin
bayram etmesini istiyorum.