Ayşe
@mandorle
Bir zihnin gelişkinliği (bir ruhun ne kadar tekamül etmiş olduğu) kabul edilemez olanı kabul edebilmesiyle ölçülür.
Tüm acılar, mutsuzluklar ve hastalıklar kaçınılmaz olana, yani gelişmek amacıyla bizzat seçmiş olduğumuz şeye karşı koymanın sonuçlarıdır. Olumsuz eylemleri dengelemenin tek yolu olumlu eylemlerde bulunmaktır. Böylece, sevgiyle kabul etmek her şeyi dengeler. Bir insanın işleyebileceği tek günah, olan her neyse onun mükemmelliğini yadsımaktır.
Makro filozoflar, yeteri kadar arzuladığımız ve inandığımız her şeyi elde edebileceğimizi ve her ruh özgür iradeye ve mutlak Makro güce sahip olduğundan ortada bir sorun olmadığını söylerler.
Makro perspektiften hiçbir şey korkunç değildir. Olaylar ve durumlar ancak sadece seçmiş olduğumuz şeyleri deneyimlediğimiz tamamen adil ve dengeli bir makrokozmosta yaşadığımızı göremeyecek kadar sınırlı olan- mikro perspektiften korkunç olabilir.
Zihnin ve duyguların fiziksel bedenimizin biçimlenişini ve bu bedende meydana gelen tüm değişimleri yönettiğini öğrendim. M.D. bu süreci hücresel yanıt denen -varlığımızın her hücresinin zihnimiz ve düşüncelerimiz tarafından belirlenen rolü sadakatle oynadığı- otomatik bir refleks olarak tanımladı.