Cassian'ın gülüşü yumuşadı. "Merhaba Feyre."
Kollarımı boynuna dolayıp sıkı sıkı sarıldım.
"Ben de seni özledim," dedi Cassian, beni sıkıca kucaklayarak.
Arkamda Azriel'le Lucien da aynı şekilde havalandılar.
"Hangisi daha rahatsız görünüyor karar veremiyorum," diye gözlemledi Cassian. "Az mi, yoksa Lucien Vanserra mı?"
Sonunda Lucien bana baktı. Bize.
"Sokaklarda gülüşen çocuklar var," dedi.
Afalladım. Bunu öyle büyük bir... şaşkınlıkla söylemişti ki. Sanki çok uzun zamandır bu sesleri duymamış gibi.