Bu memlekette , Kürt sorunundan yoksulluğa hemen her meselede bir görmezden gelme , yok sayma alışkanlığı vardı. Bir muhalif kişi bunlardan bahsederse , sanki sorunları o yaratmış gibi ona öfke duyulurdu. Farklı düşünmek , çok zaman düşman kabul edilmenin nedeni olurdu. Toplum olarak , sessiz bir sözleşme ile susma kararı alınmış , yaşananlar genç kuşaklara aktarılmamıştı. Bu iyi miydi , kötü müydü bilemiyorum. Hiç kimseye düşman olmadan yetiştirilmiştik . Bu işin iyi tarafıydı ama birde geçmişimiz konusundaki korkunç cehaletimiz vardı.