Algernon’a Çiçekler bitti ama o yumru gitmiyor, öylece asılı kaldı içimde. Bazı sayfalarda nefesimin daraldığını hissettim; sanki raporları yazan Charlie değil de doğrudan benim zihnimmiş gibi. En çok da o ameliyattan önceki hali dokundu bana. O saf, tertemiz umudu... "Akıllı olursam beni severler" diye kendini kandırması... O hali beni doğrudan kendi çocukluğuma, o hiçbir şeyi sorgulamadığım dönemlerime fırlattı. Annemin her dediğinin tartışılamaz bir doğru olduğunu sandığım, "o biliyorsa vardır bir hikmeti" deyip kendimi bıraktığım o zamanlar. Bir gün, yine böyle bir çocukluk anımda, tamamen ona güvenerek üzerime ne verdiyse giyip kalabalığın içine karıştığımı hatırlıyorum. Benim için "tamam" olan o görüntünün, aslında dışarıdan ne kadar eğreti ve tuhaf durduğunu anladığım o an... Herkesin bakışlarındaki o ifadeyi gördüğümde hissettiğim o sızıntı... Charlie’nin insanların neden güldüğünü anlamadığı ama bir şeylerin yanlış olduğunu sezdiği o anlar, benim o çocukluk kilitlenmemle aynı tonda. Zekası arttıkça Charlie’nin yalnızlaşması, etrafındakileri sığ bulup o kibirli kalkanın arkasına saklanması da hiç yabancı gelmedi. İtiraf etmesi zor ama bazen benim de kafamın içindeki o durmak bilmeyen analiz motoru öyle bir hızlanıyor ki, sanki kimseyle bağ kuramıyormuşum gibi bir ıssızlığa hapsediyor beni. Ama Charlie’de şunu gördüm; zeka tek başına bir işe yaramıyor. Duygularla tanışmak, o karmaşanın içinde devrilmeden ayakta kalabilmek asıl meseleymiş. O devasa IQ bile o duygusal kargaşadan çıkmaya yetmedi, sistem kapandı resmen. Ben de şimdi o duygularla yeni yeni el sıkışıyorum; bazen "geç mi kaldım" dilerken buluyorum kendimi ama sonra Charlie’nin en azından o yolu yürüdüğünü görüp susuyorum. Kitabın sonuna ise gerçekten kızdım. Charlie’yi tutup başladığı o karanlığa