"Ünlü olmanız, masal kahramanı olmanız, hatta zengin olmanız, iyi mevkilerde olmanız size istediğiniz gibi yaşama hakkı vermiyor Eşek Bey!
Herkesin hakkına saygı duymalısınız. Ünlü olmanız sizi ayrıcalıklı yapmaz. Hepimiz eşitiz ve eşit haklara sahibiz" dedim ve eve döndük.
Dedik ama değişen bir şey yok.
Reklam
"Yar" deme bana, sızlar içimdeki yara,
Her sözün bir ok olur, saplanır hatıralara.
Gözlerin çağırırken beni meçhul bir diyara,
Gidip de dönmemek var, yar deme bana.
"Yar" deme bana, bu yükü kalbim taşımaz,
Sonu gelmez yolların, izi bende silinmez.
Aşk dediğin bir masal, her yürekte yaşanmaz,
Masalı yarım bırakıpta, yar deme bana.
Gönül bağım talan olmuş, baharım kışa dönmüş,
İçimdeki o yangın, çoktan küle bürünmüş.
Mademki bu sevdanın gölgesi bile sönmüş,
Yalancı bir baharla, yar deme bana.
Bırak kalsın anılar, olduğu gibi yerde,
Yeni bir sayfa açma, derman yok bende derde.
Eğer düşecekse son kez bu kara perde,
Adımı heceleyip, yar deme bana...
Gölgesizler, Hasan Ali Toptaş’ın 1995’te yayımlanan, Yunus Nadi Roman Ödülü’nü kazanan ikinci romanıdır. Postmodern Türk edebiyatının önemli örneklerinden biri olarak kabul edilir ve Ümit Ünal
Oğlum derdi ki: "İnsanlar birbirlerine bizleri anlatacak" derdi, "bizim hikâyelerimiz dünyanın değişmesini hızlandıracak" derdi. Evet evet böyle söylerdi, bunu çok iyi hatırlıyorum, şimdi gibi hatırlıyorum bunu. Benim anladığım, masal olmak istiyorlardı; bebekken ona anlattığım olmayacak masallardan biri. Kara saçlarını okşayıp, ak alnını öperek, bir varmış bir yokmuş diyerek anlattığım, olmayacak masallardan. Zavallı insanları canavarların elinden kurtaran kahramanlardan, kendi dururken başkaları için yaşamak isteyenlerden biri...
Reklam
Reklam