Velat Enüştekin
@matgeomat
"Okumayı gözlerinde sökmüştüm ilk defa,
Buna en büyük ödüldü bakışın.
Bakmalara doyamamıştım..."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Islak sokaklar mevsimindeyiz artık
Bu kalabalık şehire hüzün yağar bu zamanlar
Yalnızlık yağar caddelerine
Darmadağın saçlar, ıslanmış yüzler hep yere bakar
Kahveleri bile dert yüklenir
Çayları daha bir demli...
Bu mevsimde vitirinleri az sulu rakı gibidir bu şehirin
Her adımın yalnızlığa uzanır
Yinede hızlı atılır adımlar
Koşulur bu sokaklarda
Herkes kendi türküsünü söyler yüzünü buruşturarak
Herkes kendi hikayesini en acıklı sanır...
~Abdullah Özdoğan~
-Yazarım sana.
+Yazma. O zaman bekliyor insan. Buraya çok az insan geliyor, çok insan gidiyor. Yani hani mesela zannediyorsun ki bir yoldan birisi gelecek. Boş, uzun bir yol. Devamlı ona bakıyorsun. Sonra kimse gelmiyor.
Vizontele Tuuba
(Yılmaz Erdoğan, 2004)
Yine bir asılsız haber. Ümidin bıraktığı ekmek kırıntılarının kaybolduğu an yüze gelen donukluk. Belki çoktan geçmiş bir tren ve bir valiz. Derisi kurumaya yüz tutmuş, çatlamış, el emeği dikişleri gücünü yitirmiş, kolları zayıflamış... Nedendir bilinmez ama hem varlığı hem yokluğu, hem gelişi hem de gidişi tereddüt yaratan, 3'er numara gözlüklerle bile silik vaziyete bürünen gölgeler. Kaçsa mı, kalsa mı?.. Hoş, kalmak bile bir kaçış meselesi değil midir?.. Felçli kolunun baktığı yöne çevrilen gözleri, sağlam kolundan destek alır da, tamamen yitik tarafı, hangi sağlam yerinden beslenir ki. Bilinmez diyorlar. Ya bilinen de bilindiği kadar var, bilinmediği kadar yoksa?