Beğenilerin seni yüzeyde tutmak için serdedildiğine, insanın yüzeyde kalarak da boğulabileceğine; derine dalarak da nefes alabileceğini inandır kalbini.
Oysa hikâyeyi bitirip gökyüzüne baktığında şöyle fısıldamamış mıydın yıllar önce yıldızlı Mayıs göklerine doğru: "Beni Belikov'a benzetemeyeceksin." "Küçük korkuların, beğenilme kaygılarının, yanlış anlaşılma endişelerinin ördüğü bir zırha hapsolmayacağım." dememiş miydin?