irem nur öztürk
@matmazelir
sen çok istiyorsan sık yine canını ama geçer. hep geçer.
hatıralarım bile başkasına ait şeyler gibi geliyordu. onlar artık bende ne bir keder, ne bir heyecan uyandırıyordu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
vakit vakit derdimi, yüreğimin acısını unutuyorum, sen gülerken gülmeye başlıyorum.
kâmran, ben senden nefret ediyorum. öyle olmasaydı, bu haberi aldığım vakit ağlar, bayılır, matemini tutardım. hâlbuki ben, ömrümde hiçbir gün, bugünkü gibi gülmedim, etrafımdakileri bu kadar neşe ve şenliğe boğmadım. hatta başımdan münasebetsiz bir kaza geçmeseydi bugüne, ömrümün en mesut günü diyebilecektim. evet, bu kaza başıma gelmeseydi, avucuma batan dikenlerin sızısı beni, akşam karanlığı içinde köşke dönünceye kadar ağlatmasaydı, bugüne ömrümün en şen, en eğlenceli günü diyecektim. kâmran, ben senden nefret ettiğim için, yabancı memleketlere kaçmıştım. şimdi, nefretim o dereceyi buldu ki, bu uzaklık kâfi gelmiyor, senin yaşadığın, nefes aldığın dünyadan uzaklara kaçmak istiyorum.
ne bileyim ben, böyle doğdum. pek fena bir kız değilim, küçükleri, ehemmiyetsizleri çok seviyorum. fakat servelileri yahut yapmacık kibarlıklarıyla övünenlere karşı daima zalimim.