İnsanlarla beraberken kendimi rahatsız hissediyorum. Benden uzak şeylerden söz edip, benim duymadığım heyecanlar duyuyorlar. Ama kendimi en çok onlarla beraberken güçlü hissediyorum. Şöyle düşünüyorum: Onlar bütünün bu küçük parçaları ile varlıklarını sürdürebiliyorlarsa, ben de sürdürürüm. Ama yalnızken ve kendimi bir tek duvarla, nefes almakla, tarihle, kendi sonumla kıyaslayabildiğimde bazı tuhaf şeyler olmaya başlıyor. Anlaşılan ben zayıf bir adamım, İncil’i denedim, filozofları, şairleri, ama bir şekilde hepsi hedefi şaşırmışlardı.
"Ben bir dâhiyim ve benden başka kimse bunun farkında değil.”
Nice mutlu yıllara demeyeceğim, çünkü değişen bir şey yok. Günler aynı, insanlar aynı, yalanlar aynı, dekorlar ve sahneler aynı, kandırılanlar aynı ve yine aynı olacak; sahte kahkahalar, sıra dışı böğürmeler... İyi kusmalar.
Arada derede kalmış bir şey gibiyim ve sanırım bu da deliliğin başlangıcıdır.
