Bazen çok düz gelir hayat insana. Ne bir başarı ne bir yenilgi, ne batarsın ne de çıkarsın. Ama hep beklersin bir şeylerin seni tetiklemesini, harekete geçmeyi, yürümeyi, koşmayı, gülmeyi, ağlamayı istersin ama kolunu kaldıracak, adım atacak, en ufak mimik oynatacak gücü kendinde bulamazsın. Sadece öfke var sebebini bilmediğimiz her şeyin sebebi olan o öfke. Çabuk parlayan saman alevi, geç sönen yandıkça da kendini bitiren orman yangını gibi. Öylece bekleyerek geçer günler.