hayat bazen kök olup tutunmak gökyüzünün mavisine ve bazen de bir yaprak olup savrulmak toprağın en dibinde. Uçurumun bile güvenlik sağladığı anlar yok mudur ayağımızın sapa sağlam basdığı topraktan bile. Ele ele tutuşup gökyüzüne kök salmalı günün eşi, eylül, rüzgar, mavi ve nisan…. Şarap tadında tadı damağımızda kalırcasına. İğde gibi ya da dur leylaklar gibi edepsizce kokarak… belki bir daha yeniden aşk ile yıkanırken… kulağımızda çocukluktan kalan arap kızının sözlerini bize manalı gelebilecek herhangi bir şarkının melodisiyle evlendirerek… eteklerimizin paraşüt kollarımızın kanat olmasına izin vererek… tekrar tekrar acısına özlem duyduğumuz aşk ile…. Peki nasıl istersen öyle olsun diyerek…