Murat Can
@mcanyoldas
her şey sahte diye bağıracaksın günün birinde
Tanıştırıldıkları zaman, kendini beğendirme umuduyla, bir espri yaptı. Kız, kendini beğendirme umuduyla, bol bol güldü. Sonra ikisi de eve arabalarıyla yalnız döndüler, dosdoğru ileri bakarak, suratlarında aynı çarpıklıkla.
Onları tanıştıran adam ikisini de pek sevmezdi ama sever gibi davranır, her zaman iyi ilişkiler kurması gerektiğine inanırdı. Kimse bilemez, sonuçta, şimdi biri biliyordu biri daha biri daha.
David Foster Wallace
David Foster Wallace
her şeyden vazgeçişim çok ani oldu
tekrar öldürmek istemiyorum kimseyi
aynı şeyleri tekrar etmek neye yararmış
bunu düşündüm yakınmalarım bitsin diye
lakin saygım var benim.
keza karşılığı olsun isterdim sende
ama olmadı ne yazık
içimden en sonunda bir canavar çıktı.
dünyayı fethetmek için
tutuyordum, hep bu ben değildim.
bu netti ve neticede ben hep aynı değildim
istediklerim gözümü karartı…
bir serseri olmak isteyişlerim
"değişim varoluşuma sancı"
her şey vaktinde doğrudur
bense farklıyım
kendi vaktimde, kimse olmaz yanımda
sonunda kendime yaslanırım
dik yürürüm ben artık bu sokaklarda..
hiç bilmediğim bir yerde uyandım bugün
rüyamda bildiğim kelimeyi unuttum.
unuttum kalktığımda kurduğum cümleyi
şu dünya alıp götürüyor beni benden.
kutsalım yaslandığım değerler oldu
sevdiklerimin emekleri vardı çünkü içinde
bunu hatırlamam şart
bilmem gerekiyor.
bilmem lazım
unutmamam lazımdı
eğer unurtsam yanılırdım
yanılsam;
"derinlerimde ben başkası olurdum"
sense yine yanılmışsın hakkımda
bir ben daha var görmediğin senin;
sevdiği denizler, insanlar varmış
bir ben daha var duymadığın;
keşfedeceği aşkları olan
bir ben daha var bilmediğin;
onunmuş bu dünya.
bir ben daha var dostlar
sizin görmediğiniz
benim içimde benden de öte
tüm bu karmaşdan daha fazlası
umutlarımı sakladığım kişi kendisi
görmelisiniz onu dostlarım
görceksiniz zaten emin olun
olmayacağın bir yarında,
bugünden sevme beni.
tüm servetim düne özlemimdir
Gidişinle ayıklandım yalın yalnız kalmış
farkına varamamışım, adem gibi
var edene ihanet etmişim sanki…
aldatmak ne saçmadır
açıklamak ne ahmakça,
susmak çare değil hiç.
gözlerin hem nefretle bakıyor
hem de şefkat, buna dayanmak çok acı
bu hale gelmek ise rezillik
affetmek yücelik, af dilemek ise ayıpmış.
ben yine yutkunmadan uyudum
kendimi diğerlerinden ayırdım
başka bir hayatta gibi kalbim şimdi sınavda
hangisinde son bulacak, hangi krizde?
hangi madde de?
hangi gece de durucak nefesim?
nerde bırakmışım heveslerimi,
hayallerimi kime armağan etmişim?
bu koştuğum zamanı kim silmiş,
kim beni en başa itmiş?
dans ettiğimiz şarkıyı kimler hüzünle çalmış?
anılardan arta kalan şu bakışıma ortak kim?
sesini unutsam seslenişin aklımda,
yüzünü unutsam gülüşün
tüm unuttuklarım boşa
"Sevdiği birinin kendisinden nefret ediyor olduğunu kavrayan bir kimse nefret ile sevgi arasında beynamaz kalır. Çünkü bir nefretin hedefi olduğunu düşündükçe, karşılığında düşmanından nefret etmeye yönlendirilmiştir; ancak varsayımımız icabı, onu yine de seviyordur. Dolayısıyla bu kişi sevgiyle nefret arasında gidip gelecektir..."
Ulus Baker
Ulus Baker