Merve deniz
@mdenizlibrary
@mervedenizlibrary
Bir kitap ki düşünün her bir satırı ilmek ilmek yüreğe işlenmiş bir sevda anlatılıyor. Binlerce başlık altında hepsi tek bir hedefe “Yaprak saçlı Kadın”a çıkıyor…
Kaldı mı böyle sevdalar? Böyle sevmeler, sevilmeler diye sormadan edemiyorsunuz her bir sayfada…
Her bir satır aşkla, hasretle,özlemle, umutla, hayallerle yazılmış.
Yazarımızın dili o kadar samimi ki Yaprak Saçlı Kadın’ı merak etmeden duramıyorsunuz. Öylesine saf, güzel bir sevdaya dahil oldum ki anlatamam.
Bir kahve/çay eşliğinde size eşlik edecek gerçek bir aşk kitabı mı arıyorsunuz? Haydi buyrun okumaya….
Reklam
Annem hep, iki kişinin sır saklamasının tek yolu birinin ölü olmasıdır, der.
Merhabalarrr
Hizmetçi serisi ile büyük bir beğeni kazanan yazarın sakın yalan söyleme kitabı ile sizlerleyim….
Ters köşeleri seven, psikolojik-gerilim sevenlerin beğenerek okuyacağını düşünüyorum. Sonu ile yine beni fazlasıyla şaşırttı. Okuma sürem 1 gün bile sürmedi. Gece öylesine büyük bir çığlık attım ki ev ahalisi uyanıp “ne oldu” dedi. Tahminlerim yine tutmadı. Beni yine sonuyla tokatladı diyebilirim…
Konusu;
Tricia ve Ethan cicim aylarında olan çiçeği burnunda yeni evli çift. Kendilerine yana yakıla ev aramaktadırlar. Emlakçıları şehirden oldukça uzakta bir malikaneye çağırır çiftimizi. Yolculuk sırasında kar fırtınasına yakalanırlar. Ve emlakçı orada olmamasına rağmen eve girerler ve maalesef burada mahsur kalırlar.
Evin sahibini öğrenince büyük bir şok yaşarlar. Evin eski sahibi 3 yıl önce ortadan gizemli bir şekilde kaybolan Psikiyatrist Dr. Adrienne Hale’dir… Tricia; Dr. Hale’ye ne olduğunu merak etmektedir. Evi gezerken Dr. Adrienne’nin bütün seansları kaydettiği ses kasetlerini sakladığı odayı bulur. Ve ses kasetlerini dinlemeye başlar…
Tricia ses kaydını dinlediği sırada diğer odadan bir ses duyar; en başından beri evde başka birinin varlığından şüpheleniyordu zaten…
-“Gökyüzü gibi bir şey bu çocukluk hiçbir yere gitmiyor.”
Merhabalarrrr
Kitap yorumuna bu sözle başlamak istedim. Çünkü kitabın en başından en sonuna kadar bu söz kafamda döndü durdu. Ve gökyüzüne bakarken sürekli Ova canlandı gözlerimde…
Kitabımızın konusuna gelecek olursam sondan başlayan bir hikayenin içinde buluyoruz kendimizi…
Kapkara kaşları kömür gibi gözleriyle dünyaya gelen oğluna Dere bildiği gibi bir isim koymak ister.
‘Susta’
Ancak nüfus müdürü kabul etmez. Pratik zekasıyla hemen olaya müdahale eden Dere; o halde ‘Atsus’ olsun der. Ve Atsus’un kaderinin ilk ağı terslikle örülmeye başlar.
Atsus Doğan…
Köyünün ovalarını özleyen Dere doğan kızına da ‘Ova’ adını verir.
Dere’nin Ova’sı…
Zorlu bir hayat mücadelesi veren Dere, Atsus ve Ova birbirlerine sarılır. Kurtlar sofrasının kötülüklerinin uğramadığı tek yer katık aşı yedikleri sofraları bir de park kalmıştır.
Ve bir gün Atsus hayat boyu dostum,kardeşim, ede’m diyeceği Doğu ile tanışır. Birbirlerine can olur, yoldaş olurlar bu ikili. Ne kadar temiz kalmak için mücadele verseler de hayat yine adil davranmayarak şekil vermeye başlar onlara…
Susta…
Hayat; Dere’yi, Ova’yı, Atsus ve Doğu’yu sürekli sustaya durduruyordu. Kötülük peki kimde?
Yazarımızın dediği gibi;
“Ben kötü birisi değilim. Sadece birileri iyi biri olmamı hak etmez.”
Kitap aslında gördüğümüz, yaşamış olduğumuz hayatın tam da kendisi… Aile,dostluk, kırılmış kalpler ve hayat mücadelesi…
Film tadında bir kitaptı. Son sayfasına geldiğimde nasıl biter dedim ve doğan beye böyle bitemez dedim. İkinci kitabını hızlandırması konusunda baya ısrarcı davranıyorum. Bu arada okurken fark ettiğim bir şey oldu. Doğan beye de tabi bu konuyu hemen sordum. Bakalım sizde okurken bunu fark edebilecek misiniz?
