Performans öznesi kendine şiddet uygular. Kendini yıkılıp kalana dek özgürce sömürür. Köle efendinin elinden kırbacı alarak kendini kırbaçlar, efendi olmak hatta özgür olmak uğruna. Performans öznesi kendiyle savaş halindedir. Bu sırada oluşan iç baskılar onu depresyona sokar. Ayrıca kronik ağrılara yol açar.
Jünger, acının ortadan kaldırılamayacağı fikrindedir. Acının ekonomisinden söz eder. Bastırıldığında gizli bir köşede "görünmez bir sermaye" şeklinde "faiz üzerine faiz alarak birikir". Hegel'in bahsetmiş olduğu ,"aklın kurnazlığı"na atıfta bulunarak "acının kurnazlığını" gündeme getirir.
Gerçek mutluluk ancak kırılmış olarak mümkündür. Acı engellendiğinde mutluluk yavanlaşıp sıkıcı bir rahatlığa dönüşür. Acıya duyarlı olmayan insan derin mutluluğun kapısını kapatmıştır.
Palyatif toplum, ilaçlar ya da medya yoluyla oluşan duyarsızlık sayesinde eleştiriye karşı bağışıklık kazanır. Sosyal medya ve bilgisayar oyunları da anestezikler gibi etki gösterir.