Masmavi bir deniz gibiyim; bakanlar bende büyülenir.
Hele gün doğumu… Üzerimde parıl parıl parlar.
Bana bakanlar ne heveslerle iç geçirir, yerimde olmak ister.
Oysa denizin altında neler vardır:
kayalıklar, yokuşlar, bataklıklar, derinlikler…
Görünmez.
Çünkü insanlar benim güneşe bakan mavi yüzümü görür.
Onlar gün batımındaki ışığıma âşıktır;
hiçbir zaman içimdeki derinliği, fırtınayı görmez, bilmez.
Zaten bilmek de istemez.
Çünkü insan hep gözüyle görür;
kalbiyle göremez.