Normalde kitaplar hakkında pek yorum yapmam. Kitabı bitirdikten sonra “kitaba notum: ..” diye kendime küçük notlar iliştiririm geriye dönüp baktığımda kitabın yüreğime dokunan parçalarını anımsamak için. Ama bu kitap benim derinlerimde kendimden bile sakladığım hislerimi canlandırdı diyebilirim. Bazı sayfalarda “Beyhan hocam beni tanıyor olabilir mi?”, “e bu ben” dedim, hafif kuşkulanmadım da değil çünkü satırların bir çoğunda kendimi buldum. Sanırım ben biraz bu kitabım. Kendini kaybetmiş herkesin okumasını şiddetle tavsiye ediyorum. Emeğine, kalemine ve yüreğine sağlık Beyhan Budak.
“Hepimiz yaralı kuşlarız sevgili dostum ancak yaralarımıza rağmen uçmaya çalışmaktan vazgeçmiyoruz, vazgeçmemeliyiz bence. Yaraların olduğu yerler hep acıyor, üstünden yıllar geçse de ama insanlık var olduğundan bu yana bu yaralar hep mevcuttu, mevcut olmaya da devam edecek. Belki bu yaraları savaş yaraları olarak tanımlayabiliriz, ne de olsa üstümüzden koca bir hayat geçti.
Kendine iyi davran güzel insan.”