Başka bir insanın ruh eşimiz olduğundan bir anda emin oluverebiliriz. Onunla konuşmuş olmamız gerekmez, daha adını bile bilmiyor olabiliriz. Nesnel bir bilgi değildir buradaki. Aslolan sezgidir: Aklın alışıldık süreçlerini es geçtiği için çok daha doğru ve takdire şayan görünen kendiliğinden bir histir.
Çocuk, dünyayı ailesinden öğrendiği gibi kendisini de ailesinden öğrenir. Ailesi ona "ne" olduğunu söylerse, çocuk da "o" olduğunu sanır. Kendimize dair sahip olduğumuz derin "değersizim, önemsizim, sevilmeye layık değilim" gibi inançlarımız böyle oluşur.