O kan kızılı seller onu istemediği bir şeye, dünyaya tepeden bakmaya zorlamışlardı, bu yüzden de tehlikeliydiler. Şimdi içinde duyduğu ise tehlikenin o tanıdık, o gizli bilincinde yıkanmış, arınmış bir arzuydu. Artık arzudan ve onun olası duyumundan başka hiçbir şey söz konusu olamazdı. Bunun bilincinde olduğundan, ilk keresinde neden sevişmekten kaçınabilmek için evlendiğini –Meg Bishop birilerinin böyle söylediğini söylemişti– biliyordu artık. Ta içindeki gizli nefret, içinde yabancı bir şeyi taşımama konusundaki bilinçsiz karardı bu. Bu nefret geçmişti artık. Doğurganlığın çekilen selleriyle birlikte çekip gitmişti. Şimdi yalnızca her iki tarafın da işine gelen kurnazca bir önermenin üstlenilmesi, tutkudan uzak kıpırtısız bir göl ve üzerindeki dingin ay kalmıştı geriye.
aslında neden sürekli kendi evini yakıp yıktığını anlamak istiyor insan.
Reklam
...ama görebildiğim şey şu ki, bazı şeyler olur. korkunç şeyler. herhangi birimizin tek yapabileceği, bunlar bizim başımıza mı geliyor yoksa bizim için mi oluyor, buna karar vermek.
Her şey daha da kötü hale geliyor çünkü her çocuğun beş saniye önce bebek olduğunu fark ediyorsun ve kim bir bebeğe bağırabilir ki? Ama sonra sen kendininkilere bağırıyorsun, eğer yapabilirsen tabii, berbat bir insan oluyorsun. Çocuğun olmadan önce iyi bir insan olduğunu düşünebilirdin, dolayısıyla bir canavar olduğunu sana gösterdikleri için gizliden gizliye onlara güceniyorsun.
Normal insanlar, bu kadar kötü hissetmeyi hayal bile edemediklerini, muhtemelen ölmek isteyeceklerini söylerlerdi. Bunun ölmek istemekle alakalı olmadığını açıklamaya çalışmadım. Daha çok yaşamıyor olman gerektiğini düşünmekle, yorgunluğu iliklerinde hissetmekle ve bu yorgunlukla gelen aşırı derecede korkuyla bir ilgisi vardı. Yaşamanın doğal olmayan gerçeğiyse önünde sonunda bir şeyleri onarmak zorunda olmaktı.
Reklam
Reklam