Yorgunluktu en zoru... Parça parçayken, bütün görünmenin yorgunluğu. Güvenmek bir de... Her yapmam denen cümlenin sonunda yapılanlara güvenememekti zor olan. Bu da yorar çünkü, sizi bilmem ama beni yorar! Yürekten bir "Elveda!", dilden bir "Görüşürüz." Sahi görüşür müyüz? Bu umuda bile güvenmiyorum ki artık!
Yorgunum... Bütün bu şaşaadan, şamatadan, bir zerremi bile anlamayan her zerrenizden yorgunum! Yakınlığın içindeki mesafeden, mesafenin içindeki ayrılıktan, ayrılığın içindeki ölümden, ölümün içindeki hiçlikten... Yorgunum! Umudun içinde kaybolan benliğimden, dönüp dolaşıp aynı yerde tökezleyen kalbimden ve yorgunluğumu bu kadar uzatan kalemimden... Yorgunum!
~dewymoon~