"Şimdiye kadar hiç kimseye söyleyemediklerini, hatta kendilerine bile itiraf edemedikleri şeyleri birbirlerine anlatıyordu bu iki yalnız insan, oysa birbirlerini doğru dürüst tanımıyorlardı bile. Fakat birinin yüreğinden kopan çığlık diğerinde karşılık buluyordu, çünkü onların acıları akrabaydı."
Aslında kitap, çocukların hafife alınmaması gerektiğini ve onların her şeyi anlayıp, bildiğini ama anlamamazlıktan geldiğini kanıtlar nitelikte bir eser.
Çocukları küçümsemememiz gerektiğini ve bir yetişkinmiş gibi değer verip, onları ciddiye almamız gerektiğini bu eserle bir kere daha anladım.
Keyifli okumalar dilerim.